8110 x bedankt!

Analyse van liberaal burgemeester, François Saeys Open Vld:

Campagne zonder champagne

Als men de stekker eruit trekt, dan gaat het licht uit. Dit is wat de kiezer blijkbaar heeft gedacht, nochtans waren er heel wat rationele motieven om te doen wat is gedaan en wat moest worden gedaan. Als de stekker er niet uitging, dreigde er een catastrofale institutionele en socio-economische kortsluiting. Rationaliteit moet het in de politiek echter vaak afleggen tegenover een subjectief buikgevoel, vooral bij de kiezer. Het is dagelijkse kost om te gaan scheiden als er geen vertrouwen meer is en men ondanks eindloze en hardnekkige pogingen geen stap verder komt. Maar in de politiek is dit blijkbaar anders. De zogenaamde coalitiepartijen worden plots aartsvijanden die in de door hen georganiseerde vechtscheiding alle zonden van de wereld leggen bij de ander, in dit geval Alexander. Plots ‘was’ er de goede wil om tot een oplossing te komen. Plots ‘was’ het maar twee dagen wachten op een resultaat. Alsof de rechtlijnigheid wordt vertaald in slechte wil, roekeloosheid en noem maar op. Plots wordt op de man gespeeld en zwijgt men in alle toonaarden over de werkelijke oorzaken. Plots heeft niemand schuld aan het immobilisme, behalve diegene die het durft aan te kaarten. Waar hebben wij dat nog gehoord van die klokkenluider die als een onheilsprofeet wordt gestenigd. Maar als er dan toch nog ruimte gelaten wordt van een week, dan blijkt dat toch onvoldoende om het gedroomde resultaat alsnog te bereiken. Kortom : het boterde niet meer, de melk was zuur en er kwamen verkiezingen. Verkiezingen zijn de ultieme scheidsrechter om een nieuwe start te nemen.

De rationaliteit van het moment gebiedt mij om respect en waardering op te brengen voor die kersverse voorzitter Alexander, die de moed heeft gehad om te doen wat moest worden gedaan. Zoals in het zakenleven, wanneer het tegenzit en men achteruit boert, als men geen stap meer vooruit komt en het vertrouwen ver zoek is, dan moet er opgetreden worden. Snel en krachtig, want zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Het mocht en kon niet langer meer duren.

Dit land was en is er erg aan toe. Er mocht en mag niet veel meer misgaan of de zuiderse problematiek komt aan de Noordzee te liggen. Zes maanden Europa en zes maanden voorbereiding op verkiezingen gingen het beleid in narcose houden met het risico dat de narcose overgaat in een coma. Een schoktherapie is noodzakelijk als alles vastzit. Er zijn echter dringend oplossingen nodig om onze welvaart en welzijn in stand te houden en dat kan niet met een verzwakkende economie. Wallonië en Vlaanderen hielden elkaar in een institutionele wurggreep die verstikkend werkt voor beiden. Bovendien zijn er oorzakelijk de tegenstellingen op het vlak van de cultuur, de taal, het maatschappijmodel. Tegenstellingen : links tegenover rechts, Frans tegenover Nederlands, Romaans tegenover Germaans, socialistisch tegenover liberaal, Sinterklaas tegenover de eekhoorn, … Er is te weinig het besef dat wij van elkaar nog iets kunnen leren en dat een perfecte combinatie van beide ons allen kan verrijken. Dit is echter een positief verhaal waaraan wij als Liberalen werken, maar wat het vaak moet afleggen tegen de extremere partijen die in tegenstellingen enkel een electoraal belang zoeken.

Deze analyse tussendoor brengt ons tot de oorzaken van de teleurstellende resultaten van de verkiezingen. Als verantwoordelijkheidsnemende partij hebben wij te lang blijven geloven in de goede afloop van de staatshervorming. Als verantwoordelijkheidsnemende partij zijn wij te naïef geweest tegenover een zwakke eerste minister.

Als verantwoordelijkheidsnemende partij zijn wij de crisis blijven bestrijden in plaats van tijdig weg te gaan zoals de N-VA. Als verantwoordelijkheidsnemende partij hebben wij na de nederlaag in 2009 te veel toegevingen gedaan op het vlak van asiel en immigratie. Als verantwoordelijkheidsnemende partij zijn wij blijven hangen bij onze sterke thema’s zoals veiligheid en financiën en hebben wij onvoldoende ons Vlaams programma naar voor gebracht. Bovendien was het vertrouwen in onze partij door de bevolking sterk verminderd door het feit dat wij kapot geregeerd waren. Hierbij is ook het beeld van inteelt bij de verkiezingen van 2009 samen met het beeld van postjespakkers nefast voor dat vertrouwen. De bevolking”geloofde die mensen niet meer” en wij gingen als partij mee kopje onder. Die zware erfenis lossen wij nu af. Dit is de zware taak voor de nieuwe, jonge en dynamische generatie onder de leiding van Alexander De Croo, Mathias De Clercq en vele anderen.

Wij zijn dus dringend toe aan een herbronning en een nieuwe start. Het moet ook gezegd worden dat met Alexander De Croo die nieuwe start er is gekomen, maar onze handicap was dusdanig groot dat deze kersverse voorzitter na amper 6 maanden het tij onmogelijk volledig kon doen keren. Zoals een pyrrusoverwinning kunnen wij hier spreken over pyrrusverlies, een verlies waardoor wij er gewoon sterker zullen uitkomen. Wat ons hoopvol moet stemmen, is het vertrouwen en enthousiasme bij onze basis. De basis is terug fier op zijn partij. Op het terrein was het gedurende de hele campagne duidelijk voelbaar dat de basis zich terug verenigd heeft achter Alexander. Deze campagne, in tegenstelling met die in 2009, had ook een duidelijke leiding. Onze geloofwaardigheid is toegenomen dankzij het rechtlijnig optreden van onze voorzitter. Het eerste werk moet nu zijn om die eenheid te bewaren. Dat zal onze sterkte zijn om te kunnen groeien en om het vertrouwen terug te kunnen winnen van diegenen die ons verlaten hebben. Daarom is het ongemeen schandalig ( er zijn superlatieven te kort) dat een woordvoerder van een kleine minderheid in de partij zijn ongenoegen ventileert in de pers en de persoon van Alexander openlijk in vraag durft te stellen. Wij hebben eindelijk terug een leider van groot kaliber, een Alexander ‘de Grote’ ( cfr uitslag verkiezingen) die ons uit het moeras kan trekken als hij verder kan blijven groeien. Hij verdient alle steun.

De aanpak in de campagne was de juiste maar kwam te vroeg. Zoals het in Nederland wel kon, kan het hier nog niet. Blijkbaar was de staatshervorming het enige dat speelde in de hoofden van velen. De simpliciteit om de ‘vijand’ eens te laten zien dat de Vlaming niet met zich laat blijven sollen heeft zich meester gemaakt van de stemming. Nochtans was het Alexander die de voorzet heeft gegeven om de Walen tot inkeer te laten komen na hun desastreus opbod van eisen. Zelfs een Dehaene was het beu en gooide zijn papieren in een hoek. Maar De Wever heeft de voorzet binnengekopt en dat is wat telt en overblijft. Een jaar langer aanmodderen ging dit echter niet veranderen, integendeel. De radicalisering zou gewoon nog zijn toegenomen aan beide kanten van de taalgrens. Alexander heeft consequent de juiste beslissing en de juiste campagne gevoerd met jonge krachten, maar de tijdsgeest was er niet naar. Zoals vele grote denkers is hij zijn tijd vooruit. De toekomst zal bewijzen dat zijn thema’s van rechtlijnigheid, fiscaliteit, functionaliteit en sociaaleconomische realiteit, de geloofwaardigheid van onze partij zal herstellen en de Open VLD terug zal doen uitgroeien tot een grote respectabele partij die de noodzakelijke Vlaamse eigenheid meer dan vroeger in zijn schild zal dragen. Bestel de champagne maar al.

Een Open VLD burgemeester op campagne, Francois Saeys